Në shoqërinë ku përqendrimi konsiderohet “arbërim”, shpërqendrimi shpesh shihet si një problem: “S’po mundem të fokusohem”, “Më shpërqendrojnë lehtë”, “S’jemi të përqendruar si më parë”. Por pikërisht kjo tendencë e shpërqendrimit në disa raste mund të jetë një shenjë se truri yt është veçanërisht adaptiv dhe i fuqishëm.
Çfarë fshihet pas shpërqendrimit?
Në fakt, studimet dhe ekspertët e zhvillimit njerëzor sugjerojnë se një trur i cili kalon shpejt mes ideve, qëndron i hapur ndaj stimujve të ndryshëm, dhe “shpërqendrohet” nga ambienti mund të jetë më fleksibël se ai që i mbyllet vetëm në një detyrë të vetme. Për shembull:
Një truri që “zvarritet” mes mendimeve shpesh është duke përpunuar informacione të shumta njëkohësisht. Kur vëreni se “më vijnë ide pa pushim”, ose “më ndryshon vëmendja” nuk do të thotë domosdoshmërisht se jeni të shpërqendruar në mënyrë negative, por se truri juaj është aktiv në mënyra të tjera.
Kjo mund të jetë një shenjë se ai është në “modalitet kërkimi”: për informacion, për lidhje, për zgjidhje të problemeve në vend që të qëndrojë në mënyrë statike.
Përfitimet e një truri “shpërqendruar”
Zgjerim i ideve – Kur truri juaj nuk fokuson vetëm në një gjë, ai ka mundësi të lidhë pika që në fillim duken të pavarura dhe të krijojë ide novatore.
Përballje më e mirë me stimulimet e shumta – Në epokën digjitale ku shumë gjëra kërkojnë vëmendje njëherazi, një truri fleksibël mund të jetë avantazh.
Shprehje kreative – Shpërqendrimi shpesh shoqërohet me mendim lateral, me “skaçim” nga ajo çfarë po bënim për të menduar diçka tjetër dhe kjo shpesh prodhon krijimtari.
Adaptim ndaj ndryshimit – Një person që nuk ngec vetëm në një gjendje vëmendjeje, por ka aftësi të “lëvizë” mes situatave, është më i përgatitur për mjedise dinamike.
Kur duhet të rregullohet shpërqendrimi
Kur nuk arrin të përfundosh asgjë për shkak të shpërqendrimit.
Kur truri ndjehet “i shpërndarë” në mënyrë që ndikon negativisht në punën, në marrëdhëniet ose në vetëvlerësim.
Kur shpërqendrimi shoqërohet me ankth, lodhje të vazhdueshme ose pamundësi për të rifokusuar veten.
Në këto raste, janë të dobishme praktika si: vendosja e qëllimeve të qarta, ndarja e detyrave në pjesë më të vogla, kufizimi i stimujve ndërhyrës (krivacione digjitale, ambiente të zhurmshme), dhe teknikë të vëmendjes së qëllimshme.