A ju ka ndodhur ndonjëherë të mendoni për një ushqim të caktuar edhe pse sapo keni ngrënë? Ose të hapni frigoriferin pa qenë realisht të uritur? Kjo nuk ndodh gjithmonë për shkak të urisë – shpesh arsyeja fshihet në mënyrën se si funksionon truri ynë.
Truri është programuar të kërkojë ushqim, sepse për mijëra vite mbijetesa e njeriut varej nga gjetja e burimeve të energjisë. Edhe sot, kur ushqimi është lehtësisht i disponueshëm, truri vazhdon të aktivizojë të njëjtat mekanizma që na bëjnë të kërkojmë dhe të dëshirojmë ushqime të caktuara.
Një nga arsyet kryesore është dopamina, një substancë kimike në tru që lidhet me kënaqësinë dhe shpërblimin. Kur hamë ushqime që na pëlqejnë, sidomos ato me shumë sheqer, yndyrë ose kripë, truri merr një sinjal kënaqësie dhe fillon ta kërkojë përsëri atë përvojë.
Por jo çdo mendim për ushqimin lidhet me stomakun. Shpesh mund të jetë emocioni ai që na shtyn të hamë. Stresi, mërzia, lodhja ose ankthi mund të bëjnë që truri të kërkojë ushqim si një mënyrë për t’u ndier më mirë, edhe kur trupi nuk ka nevojë për energji.