Uji i ruajtur në bakër është përdorur prej shekujsh në kultura të ndryshme, shpesh i lidhur me pastërtinë dhe përfitime shëndetësore. Disa studime sugjerojnë se sipërfaqet e bakrit mund të vrasin mikroorganizma të dëmshëm, prandaj enët e bakrit janë përdorur tradicionalisht për ruajtjen e ujit të pijshëm. Kjo veti natyrale antimikrobike është ajo që ushqen besimin se uji i mbajtur në bakër është “më i pastër” se uji i zakonshëm.
Ka gjithashtu pretendime se uji i mbajtur në bakër mund të ketë një ngarkesë të lehtë elektrike ose një strukturë të ndryshuar, por këto ide ende debatohen dhe nuk janë vërtetuar fort nga shkenca moderne. Ajo që dihet mirë është roli i bakrit në mbështetjen e trupit në sasi të vogla, por teprica mund të jetë e dëmshme, ndaj rëndësi ka ekuilibri.
Ndonjëherë praktikat e lashta përmbajnë një pjesë të së vërtetës, por jo gjithçka qëndron përballë testimeve shkencore. Të kuptuarit si traditën ashtu edhe evidencën shkencore të ndihmon të marrësh vendime më të mira, në vend që të ndjekësh verbërisht trendet.