Disiplina shpesh shihet si diçka e vështirë, rraskapitëse dhe e lidhur me sakrifica të mëdha. Por në realitet, disiplinë e qëndrueshme nuk ndërtohet duke u sforcuar vazhdimisht, por duke krijuar zakone të zgjuara që punojnë për ty, jo kundër teje.
Një nga hapat më të rëndësishëm është të mos e lidhësh disiplinën me perfeksionin. Kur i vendos vetes objektiva shumë të mëdha, truri i sheh si kërcënim dhe reagon me lodhje dhe rezistencë. Fillimi me hapa të vegjël, por të përditshëm, e bën disiplinën më të natyrshme dhe më pak stresuese.
Një tjetër element kyç është ritmi, jo intensiteti. Është më efektive të bësh pak çdo ditë sesa shumë për një periudhë të shkurtër e më pas të dorëzohesh. Trupi dhe mendja përshtaten më lehtë me rutina të qëndrueshme, duke e kthyer disiplinën në zakon dhe jo në barrë.
Gjithashtu, energjia është më e rëndësishme se motivimi. Nëse nuk fle mjaftueshëm, nuk ushqehesh mirë apo nuk pushon, asnjë teknikë disipline nuk funksionon. Kujdesi për veten nuk është dembelizëm, por baza që e mban disiplinën gjallë në afatgjatë.
Një mënyrë e thjeshtë për të mos u ndjerë i lodhur është të largosh vendimet e panevojshme. Sa më pak zgjedhje të bësh gjatë ditës, aq më shumë energji mendore kursen. Rutina të thjeshta për veshjen, ushqimin apo orarin e punës e lehtësojnë ndjeshëm procesin.
Së fundi, është e rëndësishme të mos e ndëshkosh veten për ditët kur nuk ia del. Disiplina nuk është vijë e drejtë, por proces. Ajo ndërtohet me rikthim, jo me faj. Kur e trajton veten me mirëkuptim, lodhja zvogëlohet dhe qëndrueshmëria rritet.
Disiplina e vërtetë nuk të konsumon, por të çliron. Kur ndërtohet në mënyrën e duhur, ajo bëhet mbështetje e përditshme dhe jo betejë e vazhdueshme.