E verdha e ndaluar në Kinën Perandorake – Ngjyra që i përkiste vetëm perandorit
Në Kinën Perandorake, ngjyra e verdhë nuk ishte thjesht një përzgjedhje estetike apo një element dekorativ – ajo ishte një simbol i pushtetit suprem dhe, për pasojë, e ndaluar për popullin e thjeshtë. Kjo ngjyrë, e lidhur ngushtë me Diellin, përfaqësonte lidhjen e Perandorit me Qiellin, ndaj konsiderohej privilegj ekskluziv i tij dhe i familjes së tij.
Në kulturën tradicionale aziatike, ngjyra e artë dhe e verdhë përfaqëson dritën, fuqinë, kurajën, respektin dhe autoritetin, por mbi të gjitha, ajo simbolizonte vetë Perandorinë. Kjo domethënie u bë edhe më e theksuar gjatë dinastisë Qing (1616–1912), kur rregulli i ndalimit të kësaj ngjyre u zbatua me rreptësi të madhe.
Vetëm sovrani kishte të drejtën të vishte “ngjyrën e Dragoit”, e cila ishte një nuancë brilante e verdhës, shpesh e krijuar me mendafsh të artë dhe zbukuruar me qëndisje artizanale. Ishte një mënyrë për ta veçuar figurën e perandorit nga të gjithë të tjerët – si në pamje, ashtu edhe në status.
Por kjo ndalesë nuk kufizohej vetëm tek veshjet. Ngjyra e verdhë ishte e rezervuar edhe për arkitekturën dhe dokumentet zyrtare. Tjegullat e verdha, për shembull, përdoreshin vetëm në pallatet mbretërore, siç shihet qartë në Qytetin e Ndaluar në Pekin – selia perandorake për më shumë se pesë shekuj. Po ashtu, dokumentet e familjes perandorake shkruheshin mbi pelhura mendafshi të verdhë, si një tjetër shenjë e dallimit të tyre nga pjesa tjetër e shoqërisë.
Këto kufizime të rrepta, që e mbanin të verdhën si simbol të një përkatësie të shenjtë, mbetën në fuqi për shekuj me radhë, deri në rënien e perandorisë kineze në fillim të shekullit të 20-të. Pas këtij momenti historik, ngjyra e verdhë nisi të përdorej gjerësisht në jetën civile, por kujtesa e lidhjes së saj me pushtetin e pakontestueshëm të perandorit mbetet ende e gjallë në kulturën kineze.