Jetojmë në një kohë kur jemi më të lidhur se kurrë më parë. Me një klikim mund të flasim me dikë në anën tjetër të botës, të ndajmë momente nga përditshmëria jonë dhe të kemi akses të menjëhershëm te informacioni apo komunikimi. Por, paradoksi i kohës moderne është ky: ndërsa lidhjet digjitale janë shtuar, shumë njerëz po ndihen më të vetmuar se kurrë.
Rrjetet sociale na japin ndjesinë se jemi vazhdimisht në kontakt me të tjerët. Shikojmë jetët e miqve, reagojmë me një “like”, dërgojmë mesazhe dhe jemi gjithmonë online. Megjithatë, kjo lidhje shpesh mbetet sipërfaqësore. Komunikimi virtual nuk e zëvendëson plotësisht një bisedë ballë për ballë, një përqafim apo praninë reale të dikujt pranë nesh.
Një tjetër efekt i teknologjisë është krahasimi i vazhdueshëm. Duke parë versionet “perfekte” të jetës së të tjerëve online, shumë njerëz ndihen të pamjaftueshëm, më të izoluar apo emocionalisht të lodhur. Kjo krijon një ndjenjë boshllëku, edhe pse nga jashtë duket sikur jemi të rrethuar nga njerëz.
Nga ana tjetër, teknologjia ka sjellë edhe shumë të mira. Ajo ka afruar familje që jetojnë larg, ka krijuar komunitete për njerëz me interesa të përbashkëta dhe ka bërë më të lehtë kërkimin e ndihmës apo mbështetjes në momente të vështira. Për shumë persona, sidomos ata që ndihen të izoluar, interneti është bërë një urë lidhëse me botën.