A ju ka ndodhur të lini për më vonë një telefonatë, një email apo një detyrë të vogël që do t’ju merrte vetëm pak minuta për ta përfunduar? Edhe pse e dimë se mund ta kryejmë menjëherë, shpesh zgjedhim ta shtyjmë, duke menduar se do të merremi me të më vonë. Kjo sjellje është e zakonshme dhe nuk lidhet domosdoshmërisht me dembelizmin, por edhe me mënyrën se si truri ynë përballon detyrat, emocionet dhe përpjekjen mendore.
Pse i shtyjmë edhe detyrat më të thjeshta?
Një nga arsyet kryesore është se truri priret të kërkojë kënaqësi të menjëhershme dhe të shmangë shqetësimin. Edhe një detyrë e vogël mund të na duket e bezdisshme nëse kërkon përqendrim, një vendim apo një komunikim që nuk kemi dëshirë ta bëjmë në atë moment.
Për shembull, përgjigjja ndaj një emaili mund të zgjasë vetëm dy minuta, por nëse duhet të mendojmë me kujdes për mënyrën si do të shprehemi, mund ta shtyjmë vazhdimisht. Në këtë rast, nuk po shmangim domosdoshmërisht kohën që kërkon detyra, por ndjesinë që lidhet me përfundimin e saj.
Kur një detyrë e vogël kthehet në një barrë mendore
Sa më gjatë ta shtyjmë një punë, aq më shumë mund të fillojmë të mendojmë për të. Edhe kur nuk po merremi drejtpërdrejt me të, fakti që e dimë se ende nuk e kemi përfunduar mund të na mbajë të shqetësuar.
Kjo krijon një cikël të përsëritur: e shtyjmë detyrën për të shmangur pakënaqësinë e momentit, ndiejmë lehtësim të përkohshëm dhe më pas përballemi sërish me mendimin se duhet ta bëjmë. Në këtë mënyrë, një punë që mund të përfundonte brenda pak minutash mund të na shoqërojë gjatë gjithë ditës.
Pse presim momentin e duhur për të vepruar?
Shpesh mendojmë se do të merremi me një detyrë kur të kemi më shumë energji, më shumë kohë ose kur të jemi në humorin e duhur. Megjithatë, ky moment mund të mos vijë aq shpejt sa presim.
Kur jemi të lodhur ose kemi shumë gjëra në mendje, edhe vendimet e vogla mund të duken më të vështira. Në vend që të veprojmë menjëherë, presim të ndihemi gati, duke harruar se ndonjëherë motivimi vjen pasi kemi filluar punën, jo përpara saj.
Si mund ta thyejmë këtë zakon?
Një mënyrë e thjeshtë është të mos i japim vetes kohë të mjaftueshme për ta kthyer një detyrë të vogël në një problem të madh. Nëse diçka mund të përfundohet brenda dy ose tre minutash dhe nuk kërkon përgatitje të veçantë, mund të përpiqemi ta bëjmë menjëherë.
Gjithashtu, ndihmon që detyrat t’i ndajmë në hapa të vegjël. Në vend që të mendojmë se duhet të përfundojmë një punë të tërë, mund të nisim vetëm me veprimin e parë: të hapim emailin, të shkruajmë fjalinë e parë ose të bëjmë telefonatën.
Qëllimi nuk është të jemi vazhdimisht produktivë, por të shmangim stresin e panevojshëm që krijohet kur mbajmë në mendje shumë detyra të papërfunduara.
Në fund, shtyrja e detyrave të vogla është një sjellje që shumë njerëz e njohin nga përditshmëria. Por ndonjëherë, ajo që na merr më shumë energji nuk është vetë detyra, por koha që kalojmë duke menduar nëse duhet ta bëjmë tani apo më vonë.