Thuajse të gjithë e kemi dëgjuar fotografin të thotë: “Thuaj cheese!” pak para se të shkrepë foton. Por a e keni pyetur ndonjëherë veten pse përdoret pikërisht kjo fjalë?
Përgjigjja lidhet me mënyrën se si lëviz fytyra jonë kur e shqiptojmë. Tingulli i gjatë “ee” në fund të fjalës “cheese” tërheq cepat e buzëve anash dhe lart, duke krijuar automatikisht një buzëqeshje që duket e natyrshme në fotografi.
Megjithatë, njerëzit nuk kanë buzëqeshur gjithmonë në fotografi. Në shekullin XIX, shumica e portreteve paraqisnin njerëz me shprehje serioze. Kjo ndodhte sepse aparatet e hershme fotografike kërkonin ekspozime të gjata dhe mbajtja e një buzëqeshjeje për shumë minuta ishte e vështirë. Për më tepër, një fytyrë serioze konsiderohej më elegante dhe më dinjitoze.
Para se të përdorej “cheese”, fotografët u kërkonin njerëzve të thoshin fjalë të tjera, si “prunes” (kumbulla të thata), të cilat i mbanin buzët të mbledhura dhe krijonin një pamje më formale.
Shprehja “say cheese” filloi të bëhej popullore rreth viteve 1940, në një periudhë kur fotografia po bëhej më e zakonshme dhe njerëzit dëshironin kujtime më spontane dhe të gëzueshme. Me përhapjen e kamerave dhe kulturës së fotografive familjare, buzëqeshja u kthye në normë.
Interesant është fakti se jo të gjitha vendet përdorin fjalën “cheese”. Në kultura të ndryshme përdoren fjalë të tjera që prodhojnë të njëjtin efekt në fytyrë. Për shembull, në Kinë përdoret fjala “qiezi” (patëllxhan), ndërsa në Brazil njerëzit thonë emrin e shkronjës “X”, e cila tingëllon ngjashëm me “cheese”.