Pas një dite të mbushur me punë, biseda, takime dhe përgjegjësi, disa njerëz ndiejnë nevojën të qëndrojnë vetëm, pa folur me askënd dhe pa pasur detyrime të tjera. Ata mund të refuzojnë ftesat për të dalë, të vendosin telefonin në heshtje ose thjesht të kalojnë pak kohë në qetësi. Por kjo nuk do të thotë domosdoshmërisht se janë të mërzitur apo se duan të shmangin të tjerët.
Arsyeja mund të lidhet me mënyrën se si truri përpunon stimujt dhe lodhjen mendore.
Gjatë ditës, ne përballemi me shumë informacione, zhurma, komunikime dhe situata që kërkojnë vëmendje. Edhe bisedat e zakonshme mund të kërkojnë energji mendore, veçanërisht kur dita ka qenë stresuese. Për këtë arsye, koha vetëm mund të shërbejë si një mundësi për t’u shkëputur nga stimujt e jashtëm dhe për të rifituar qetësinë.
Kjo nevojë mund të jetë më e theksuar te personat që e përjetojnë ndërveprimin shoqëror si diçka që kërkon shumë energji. Për shembull, disa njerëz ndihen të rigjallëruar kur kalojnë kohë me të tjerët, ndërsa të tjerë kanë nevojë për momente vetmie për t’u ndier sërish në ekuilibër. Megjithatë, dëshira për të qëndruar vetëm nuk varet vetëm nga fakti nëse dikush është introvert apo ekstrovert, por edhe nga stresi, gjumi dhe ngarkesa e ditës.
Koha vetëm mund të jetë një formë kujdesi për veten. Ajo u jep njerëzve mundësinë të qetësojnë mendimet, të reflektojnë mbi atë që kanë përjetuar dhe të rikthejnë energjinë e tyre pa presionin për të komunikuar apo për t’iu përgjigjur pritshmërive të të tjerëve.
Në fund, të kesh nevojë për pak qetësi pas një dite të lodhshme është krejt normale. E rëndësishme është të kuptojmë se vetmia e zgjedhur për pushim është ndryshe nga izolimi që vjen si pasojë e trishtimit të vazhdueshëm. Ndonjëherë, mënyra më e mirë për t’u rikthyer pranë të tjerëve është t’i japim vetes pak kohë larg zhurmës.