Në një marrëdhënie dashurie, sinqeriteti konsiderohet një nga themelet më të rëndësishme. Megjithatë, a do të thotë kjo se partnerët duhet t’i tregojnë njëri-tjetrit absolutisht gjithçka? Apo është e shëndetshme të ruajnë disa gjëra vetëm për vete?
Sipas këndvështrimit psikologjik, një marrëdhënie e shëndetshme nuk kërkon që dy njerëz të humbasin individualitetin e tyre. Edhe kur janë shumë të afërt, partnerët kanë të drejtë të kenë mendimet, kujtimet, miqësitë dhe hapësirën e tyre personale.
Privatësia nuk është e njëjtë me fshehtësinë.
Privatësia lidhet me të drejtën për të pasur një pjesë të jetës personale që nuk është e nevojshme të ndahet në çdo detaj. Për shembull, të kesh mendime që dëshiron t’i përpunosh vetë ose të ruash biseda personale me miqtë nuk do të thotë domosdoshmërisht se po fsheh diçka nga partneri.
Nga ana tjetër, fshehtësia bëhet problematike kur përfshin informacione që mund të ndikojnë drejtpërdrejt te marrëdhënia, besimi apo vendimet e përbashkëta. Gënjeshtrat për çështje të rëndësishme, tradhtia ose fshehja e problemeve financiare mund të dëmtojnë besimin mes dy njerëzve.
Po ku qëndron ekuilibri?
Çelësi është komunikimi i hapur dhe respektimi i kufijve personalë. Partnerët duhet të ndihen të lirë të flasin për gjërat që i shqetësojnë, pa pasur frikë nga gjykimi, por njëkohësisht të mos ndihen të detyruar të raportojnë çdo mendim apo veprim.
Një lidhje e fortë nuk ndërtohet mbi kontrollin e vazhdueshëm, por mbi besimin. Të duash dikë nuk do të thotë të kesh qasje në çdo pjesë të jetës së tij.
