Duartrokitja është një nga gjestet më të zakonshme në jetën tonë. E bëjmë në koncerte, në teatro, pas një fjalimi, kur dikush arrin diçka të rëndësishme apo edhe për të treguar entuziazëm. Por a e ke menduar ndonjëherë pse pikërisht bashkimi i duarve është bërë simbol i miratimit?
Në pamje të parë, duartrokitja duket si një veprim krejt i natyrshëm. Megjithatë, ajo ka një histori shumë më të vjetër dhe më interesante. Në shoqëritë e lashta, tingujt e krijuar nga duart përdoreshin për të shprehur emocion, miratim dhe për të tërhequr vëmendjen e të tjerëve.
Në Greqinë e lashtë, për shembull, publiku përdorte duartrokitjet dhe thirrjet për të shprehur reagimin ndaj shfaqjeve dhe fjalimeve. Me kalimin e kohës, ky gjest u përhap në kultura të ndryshme dhe u kthye në një mënyrë universale për të treguar vlerësim.
Por ka edhe një arsye interesante pse duartrokitja funksionon kaq mirë si sinjal social. Tingulli është i menjëhershëm dhe mund të dëgjohet nga një grup i madh njerëzish, ndaj një person nuk ka nevojë të flasë për të treguar se është i emocionuar apo dakord.
Dhe kur fillon një person, shpesh e ndjekin edhe të tjerët. Duartrokitja është pjesërisht një sjellje sociale: kur dëgjojmë njerëzit përreth nesh duke duartrokitur, kemi më shumë gjasa të bashkohemi me ta. Kështu krijohet shumë shpejt një reagim kolektiv.
Madje, duartrokitja nuk është gjithmonë shenjë e të njëjtit emocion. Mund të tregojë gëzim, admirim, mbështetje, mirënjohje apo entuziazëm, në varësi të situatës.
Pra, herën tjetër që do të duartrokasësh, kujto se po përdor një nga mënyrat më të vjetra dhe më të fuqishme të komunikimit pa fjalë. Dy duar, një tingull dhe një mesazh që pothuajse të gjithë e kuptojnë.