Kur një person përjeton eksitim, qoftë emocional apo seksual, trupi kalon në një gjendje të shtuar aktiviteti. Një nga ndryshimet më të dukshme është rritja e ritmit të zemrës, një reagim që në shumë mënyra i ngjan asaj që ndodh gjatë aktivitetit fizik.
Në momentet e eksitimit, truri aktivizon sistemin nervor simpatik, i cili përgatit organizmin për një gjendje të shtuar vigjilence. Si rezultat, zemra mund të fillojë të rrahë më shpejt dhe qarkullimi i gjakut të rritet në zona të ndryshme të trupit.
Ky reagim shoqërohet me çlirimin e hormoneve dhe neurotransmetuesve si adrenalina, të cilët ndikojnë drejtpërdrejt në funksionimin e sistemit kardiovaskular. Zemra pompon gjakun më shpejt për t’u siguruar që indet dhe organet të kenë furnizimin e nevojshëm me oksigjen.
Rritja e rrahjeve të zemrës mund të shoqërohet edhe me frymëmarrje më të shpejtë, zgjerim të enëve të gjakut në zona të caktuara të trupit, djersitje dhe rritje të temperaturës së lëkurës. Këto janë reagime të zakonshme fiziologjike ndaj eksitimit.
Ngjashmëria me aktivitetin fizik qëndron në faktin se në të dyja rastet organizmi hyn në një gjendje më aktive. Gjatë ushtrimeve, muskujt kërkojnë më shumë oksigjen dhe energji, ndërsa gjatë eksitimit trupi reagon ndaj stimulimit emocional dhe fizik.
Megjithatë, intensiteti i këtyre ndryshimeve ndryshon nga një person te tjetri. Niveli i eksitimit, gjendja emocionale, mosha, aktiviteti fizik dhe faktorë të tjerë mund të ndikojnë në mënyrën se si reagon zemra.
Pra, një zemër që rreh më shpejt gjatë eksitimit është zakonisht pjesë e reagimit natyror të organizmit. Trupi dhe truri punojnë së bashku për t’iu përgjigjur stimulimit, duke shkaktuar një sërë ndryshimesh që mund të ndihen menjëherë.